Ik heb mezelf een lifehack gegeven. Op papier is het er een voor mijn oudste, maar laten we eerlijk zijn over wie hier wint: hij houdt er geld aan over en ik hoef niet meer vier keer per avond voor te lezen.
De afspraak is simpel. Tiamo krijgt drie euro voor elk kwartier dat hij met zijn broertjes leest. En de broertjes krijgen drie euro voor elk boek dat ze uitlezen.
Meer heb ik niet bedacht. Dat was het hele plan.
Binnen een dag had hij personeel
Xabi was het er niet mee eens. Dat zijn broer betaald kreeg voor het lezen en hij niet, dat vond hij geen deal.
Dus ging hij onderhandelen. Niet met mij, want ik had niets te verdelen. Met zijn broer.
Hij kreeg anderhalve euro. Van Tiamo. Uit die drie.
Ik heb er geen woord over hoeven zeggen. Ik stond erbij en ik keek ernaar en ik dacht: dit is beter dan wat ik zelf had bedacht. Mijn kinderen mogen bijdehand zijn, ze mogen alles zeggen wat ze willen zolang ze het netjes doen, en met de juiste argumenten krijgen ze mij overstag. Blijkbaar geldt dat ook voor hun broer.
En toen hoorde hun vader het aan en zei tegen Tiamo dat hij van hem nog twee euro extra krijgt.
De stand van zaken
De oudste verdient aan voorlezen. Hij betaalt een deel door aan de tweede. Hun vader legt er nog wat bovenop. De kleintjes verdienen per uitgelezen boek.
En dat betekent dat iedereen in dit huis er inmiddels belang bij heeft dat er gelezen wordt. De één omdat hij voorleest, de ander omdat hij meeluistert, de kleintjes omdat ze aan het eind van het boek geld krijgen. Ze zitten elkaar aan te moedigen. Uit zichzelf.
Dat laatste is het hele punt, en het is precies wat ik nooit had kunnen afdwingen. Ik kan een kind naast me zetten met een boek. Dan lezen we samen en dan is het klaar zodra ik opsta. Maar ik kan geen vier kinderen laten wíllen dat de ander leest.
Nu doen ze dat zelf. Niet omdat lezen goed voor ze is, ze zijn acht en tien, dat interesseert ze geen moer. Omdat er iets te verdienen valt.
Dit is hoe het hier meestal gaat
Ik loop wat aan te rommelen en ik gooi iets in de groep, en dan kijk ik wat ze ermee doen. Meestal maken ze er iets van dat ik zelf niet had verzonnen.
Het is net begonnen, dus ik weet nog niet of het blijft werken. Misschien staat er over drie weken een cao op de koelkast. Maar er wordt vanavond gelezen zonder dat ik het honderd keer heb hoeven vragen, en dat is hier geen kleinigheid.