Er is één ding dat elke planner, app en mooie lijst die ik ooit heb geprobeerd gemeen had. Ze werkten allemaal prima op mijn goede dagen.
Dat is precies het probleem, want op mijn goede dagen heb ik ze niet nodig.
Waarom mijn planner mislukt
Even eerlijk, want ik lees overal dat het aan de planner ligt en niet aan jou. Bij mij ligt het wel aan mij. Ik ben degene die hem niet opensloeg. Dat wil ik best op me nemen.
Alleen is dat het einde van het gesprek, niet het begin. Want de vraag is dan: waarom reken je op iemand die hem niet opent?
Kijk maar eens hoe zo'n ding in elkaar zit. Je moet hem elke ochtend openslaan. Je moet je taken erin zetten. Je moet ze afvinken. Je moet 's avonds vooruitkijken naar morgen. Vier momenten van eraan denken, elke dag, en als je er één overslaat loopt het spul achter op de werkelijkheid. En zodra het achterloopt, vertrouw je het niet meer, en zodra je het niet meer vertrouwt is het dood.
Dat overleeft geen enkele week waarin iemand ziek wordt.
Een goed systeem vraagt niks op je slechtste dag. Doe je een week niks, dan moet het er een week later nog steeds staan zoals je het achterliet, zonder inhaalslag, zonder schuldgevoel, zonder rode cijfers die vertellen dat je het weer niet hebt volgehouden.
Onthouden en beheersen zijn twee verschillende dingen
Hier zit bijna iedereen naast. Mensen denken dat je iets pas in de hand hebt als je het paraat hebt.
Precies andersom. Wat je moet onthouden, heb je niet in de hand, want het kan er elk moment uitvallen. Wat ergens staat, heb je wel in de hand, ook als je het even kwijt bent.
Je hoeft het dus niet te onthouden om het te beheersen. Dat was voor mij een van de nuttigste dingen om door te krijgen, want ik hield alles in mijn hoofd en noemde dat overzicht. Dat was geen overzicht, dat was een hoop.
Structuur is niet het tegenovergestelde van vrijheid
Ik had er eerlijk gezegd een hekel aan. Structuur klonk als saai, als hokjes, als iemand die precies weet hoe laat ze aardappels schilt.
Maar structuur is niet wat je vrijheid afpakt. Het is precies wat er ruimte voor maakt. Alles wat vastligt, hoef je niet meer te bedenken. En elk ding dat je niet meer hoeft te bedenken is aandacht die je ergens anders aan kunt geven.
De vaste ochtendvolgorde in ons huis is niet streng bedoeld. Hij bestaat zodat er 's ochtends niks te bespreken valt, en dus ook niks te ruziën.
Drie eisen die ik inmiddels stel
Het moet er zijn als je zoekt. Het hoeft niet mooi. Een net systeem dat je nooit opent is niks waard, en een lelijk lijstje dat altijd klopt is goud.
Iemand anders moet het kunnen zien zonder dat jij het vertelt. Dit is de belangrijkste. Zolang het alleen in jouw hoofd bestaat, ben jij het systeem. En een systeem dat van één persoon afhangt is geen systeem, dat is gewoon die persoon.
Het moet stukken kunnen missen. Een systeem dat alleen werkt als alles is ingevuld, werkt nooit, want er is altijd iets niet ingevuld. Het moet nuttig zijn bij zestig procent.
En dan nog dit
Het gaat niet om de app. Het gaat om de vraag of iemand anders het kan weten zonder dat jij het eerst moet uitleggen.
Papier kan dat. Een whiteboard in de keuken kan dat. Een app kan het ook, en die heeft als voordeel dat hij meegaat naar de supermarkt. Maar de vorm is niet de truc. De truc is dat het uit je hoofd is en ergens staat waar een ander erbij kan.
Uit je hoofd is al de halve winst. De andere helft is dat iemand anders het ziet.