Ik pak hier geen leuke dingen af. Geen vriendje dat niet meer mag komen, geen feestje dat niet doorgaat, geen kinderfeestje als wapen.
Wat er wél gebeurt: opdrukken. Planken. Met je rug tegen de muur en je benen in een hoek van negentig graden, en dan blijven staan.
Waarom dat beter werkt dan iets afpakken
Als je een kind een feestje afneemt, dan neem je iets weg waar een ander kind bij betrokken is, en dan zit je drie dagen later nog met een boze tienjarige die er niets meer aan kan doen. De straf blijft hangen en het conflict ook.
Opdrukken is klaar als het klaar is.
En er gebeurt nog iets. Mijn kinderen zijn neurodivergent, en die hebben een hoofd dat de hele dag op zoek is naar prikkels. Zitten kost ze moeite, bewegen niet. Als ze door het lint gaan is dat bijna nooit omdat ze vervelend willen doen, maar omdat er te veel binnenkomt en er te weinig uit kan.
Die planken geven ze precies waar dat hoofd naar zocht. Ze worden er rustig van. En ze worden er sterker van, dat is dan meegenomen.
Het breekt de ruzie
Dit is het stuk dat ik van tevoren niet had bedacht.
Zet twee kibbelende kinderen naast elkaar in een plank en er gebeurt iets geks: de ruzie is weg. Ze kijken elkaar aan, ze beginnen te lachen, iemand zegt "shit" en dan is het over. Waar ze het over hadden weten ze niet eens meer.
Niet altijd, hoor. Soms wordt er eentje juist boos, omdat hij het oneerlijk vindt. Die krijgt dan een eerlijk antwoord: dat het waarschijnlijk óók oneerlijk is, en dat ik toch echt het gevoel heb dat ik hier iets goeds doe. Ze mogen het er niet mee eens zijn. Ze mogen er alles van zeggen wat ze willen, zolang het netjes gaat, en met de juiste argumenten krijgen ze mij overstag. Dat geldt hier voor alles.
Vijf rondjes om het huis
Dat klinkt schappelijk tot je weet hoe het hier ligt.
Ons stuk grond is bijna honderd meter lang. Dan heb je nog een stuk van zo'n honderd meter voordat je de dijk op kunt, en het tussenstuk is zeker vijftig. Eén rondje om het huis is dus al gauw een halve kilometer.
Vijf rondjes is twee en een halve kilometer. Rennen, niet lopen.
Dat is ook geen straf meer, dat is een training. En ze komen binnen met rooie koppen, buiten adem, en in een beter humeur dan toen ze weggingen.
Voor de duidelijkheid
Dit is wat bij ons werkt, in ons huis, met onze vier. Het is geen advies en het is zeker geen methode. Ik heb geen opleiding en ik heb niets opgezocht, ik heb gekeken wat er gebeurt.
Wat ik zie is dit: als ik iets afpak, is iedereen de rest van de dag chagrijnig. Als ik ze in beweging zet, is het na tien minuten voorbij en heeft iemand ook nog iets aan zijn lijf gedaan.