Er wordt over coden met AI gepraat alsof het een trucje is. Je typt wat je wilt, er rolt een app uit, klaar, jasje dasje. Zo werkt het dus niet. En dat is goed nieuws, want daar zit precies het leuke.
Wat er wel gebeurt is dat de rollen omdraaien. De AI kan programmeren. Beter en sneller dan ik het ooit zal kunnen, en dat ga ik ook niet inhalen. Maar de AI weet niet wát er moet komen. En laat dat nou net het moeilijke deel zijn.
Het typen was nooit het probleem
Dat was mijn eerste ontdekking en hij was behoorlijk ontnuchterend. Ik dacht altijd dat ik geen software kon maken omdat ik de taal niet sprak. Nee dus.
De meeste software is niet slecht omdat hij slecht getypt is. Hij is slecht omdat er iets in zit dat niemand nodig had, en omdat het ding dat iedereen nodig had ontbreekt.
Dat oordeel kan geen enkele machine voor je maken. Die schrijft honderd versies van hetzelfde scherm en ze zijn alle honderd correct. Welke van die honderd bruikbaar is om kwart over zeven 's ochtends, met vier kinderen en een gymtas die kwijt is... daar heb je iemand voor nodig die om kwart over zeven in die keuken staat.
Wat ik dan wel doe
Mijn werk is geen programmeren geworden. Het is drie andere dingen geworden.
Precies opschrijven wat ik bedoel. Niet "maak een takenlijst" maar: wie ziet die lijst, wat gebeurt er als twee mensen tegelijk iets afvinken, wat als het kind nog niet kan lezen, en wat staat er als er niks op staat. Elke vraag die ik niet beantwoord, beantwoordt de AI zelf. En dan krijg ik een antwoord dat klopt maar niet past, en dat is nog vervelender dan fout.
Nee zeggen. Dit onderschatten mensen enorm. Een AI die kan bouwen, bouwt. Vraag ik om een knop, dan krijg ik een knop, plus een instellingenscherm voor die knop, plus een melding als er op die knop gedrukt is. Allemaal keurig. En mijn app wordt er slechter van, want elk scherm dat erbij komt maakt de andere schermen moeilijker te vinden. Zeker de helft van mijn werk is weghalen wat er te veel in kwam.
Zeuren over dingen die niemand ziet. Wat er gebeurt als je wifi wegvalt. Of gegevens van het ene gezin echt niet bij het andere gezin kunnen komen. Of de app nog werkt als je hem drie weken niet hebt geopend. Daar maakt niemand ooit een schermafbeelding van, en het is precies het verschil tussen iets dat er leuk uitziet en iets dat draait.
Waar het misgaat
Hier ga ik eerlijk over zijn, want de succesverhalen die je online leest slaan dit deel netjes over.
Een AI heeft geen geheugen van gisteren. Je legt iets uit, het wordt gebouwd, en drie dagen later staat dezelfde fout fris en vrolijk in een ander bestand. Harder uitleggen helpt niet. Wat wel helpt is de afspraak ergens neerzetten waar hij hem elke keer opnieuw leest. Een soort huisregels. Dat heeft bij mij meer verschil gemaakt dan welke slimme opdracht dan ook.
En een AI zegt bijna nooit "dat weet ik niet". Vraag je iets waarvan het antwoord nergens te vinden is, dan krijg je toch een antwoord, en dat ziet er precies zo uit als een goed antwoord. Dat heb ik hard geleerd. Bij mij staat nu letterlijk in de regels: staat een gegeven niet in de bron, dan vul je het niet in. Niet gokken, leeg laten, melden. Want een plausibele verzinsel is veel erger dan een leeg veld. Een leeg veld zie je.
Het derde is het gemeenste: het gaat snel, en snelheid verstopt fouten. Bouw je in een uur wat vroeger een week kostte, dan maak je in dat uur ook de fouten van een week. Je moet dus iets terugbouwen wat die week je gratis gaf: controles die afgaan zonder dat jij eraan denkt. Bij mij weigeren er nu een stuk of vijf checks zodra ik me niet aan mijn eigen afspraken houd. Niet omdat ik slordig ben. Omdat ik sneller ben dan mijn eigen aandacht.
Waarom dit voor mij werkt
Ik ben neurodivergent. Mijn hoofd ziet twintig dingen tegelijk en is vervolgens niet zo goed in de volgorde. In elke gewone werkomgeving is dat een probleem: één ding tegelijk, in de juiste volgorde, en langzaam genoeg zodat de rest je kan bijhouden.
Hier is het ineens geen probleem meer. Twintig dingen tegelijk zien is precies wat je nodig hebt als jij degene bent die bepaalt wat er moet komen. Het uitvoeren, netjes op volgorde en zonder typefouten, dat is nu iemand anders zijn werk. Voor het eerst heeft het werk dezelfde vorm als mijn hoofd.
Dat is geen detail. Dat is de reden dat dit voor mij niet voelt als een handigheidje, maar als een deur die opengaat.
Zou je zelf beginnen?
Begin dan met iets waar je zelf elke dag last van hebt. Niet met een idee waarvan je denkt dat anderen het vast wel willen. Je hebt namelijk continu een oordeel nodig over of het goed is, en dat oordeel heb je alleen over je eigen leven.
Verwacht ook niet dat het af komt. Verwacht dat je elke dag iets kleins beter maakt en dat het na een paar maanden ineens ergens op begint te lijken.
En schrijf op wat je hebt gedaan. Niet voor anderen, voor jezelf over drie weken. Want dat is precies wanneer je diezelfde vraag weer gaat stellen, en dan wil je hem kunnen opzoeken in plaats van opnieuw bedenken.